Kolejny polski malarz, którego największym zainteresowaniem cieszyły się uroki natury i piękne krajobrazy nigdy nietknięte ręką człowieka, a także takie, w którym i natura, i cywilizacja splatały się w mocnym uścisku. Władysław Malecki (1836-1900) pochodził z Kielc, ale wkrótce opuścił rodzinną miejscowość na rzecz studiowania na renomowanych uczelniach w większych miastach. Studiował w Warszawie, w Szkole Sztuk Pięknych. Potem dużo podróżował – między innymi po różnych bezdrożach, bo był zafascynowany dzikością natury i łączeniem się tej dzikości z krajobrazami cywilizacji. Chętnie uwieczniał na płótnie pejzaże z Gór Świętokrzyskich, krajobrazy tamtych okolic, na przykład z okolic Szydłowca, gdzie umarł. Oprócz pejzaży często przedstawiał na płótnie kroniki z życia miasta, różne ważne wydarzenia, znanych ludzi. Interesowała go również historia, zwłaszcza polskie powstania – między innymi styczniowe. Pokazywał piękno Szydłowca i dynamikę stoczonych w przeszłości bitew. Przykładem jego malarstwa może być “Sejm bociani”, “Krajobraz leśny”, czy też “Pejzaż z kościółkiem”. Zwraca uwagę sposób przedstawiania nieba, zazwyczaj jest tajemnicze, bardzo dynamiczne.