Malarz znany głównie dzięki uwiecznianiu pięknych pejzaży krakowskich i aktywnym uczestnictwie w licznych stowarzyszeniach i towarzystwach. Roman Kochanowski (1857-1945) zdecydował się na rozpoczęcie kariery artystycznej, będąc pod wpływem nauk pobieranych u Maksymiliana Cercha. Później zaczął studia w Krakowie, dokładnie w Szkole Sztuk Pięknych. Wśród jego nauczycieli znaleźli się Henryk Grabiński i Władysław Łuszczkiewicz. W kolejnych etapach edukacji zahaczył też o Wiedeń, Lwów i Monachium. Z każdym z tych miast łączyło go wiele, na przykład w Wiedniu studiował, otrzymał kilka wyróżnień, dołączył do kilku towarzystw. Monachium stało się jego domem aż do końca życia, bo w tym mieście zmarł. Towarzystwa, do których należał, to Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych z Krakowa, Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych z Warszawy itd. Jego najsłynniejsze dzieła to między innymi “Jesień”, “Zima w Polsce”, głównie malował krajobrazy, pejzaże, sceny rodzajowe. Dużo szkicował, zdarzało mu się także malowanie portretów oraz studiów natury. Obrazy sprzedawał, dużo swoich prac prezentował na wystawach. Współpracował z innymi polskimi malarzami i był jurorem w konkursach malarskich.

Kariera Józefa Brandta jako artysty malarza rozpoczęła się dzięki jego zainteresowaniu wykazywanego w kierunku wysokiego realizmu malowanych dzieł, a także studiowaniu możliwości pokazania ruchu na nieruchomej powierzchni obrazu. Brandt (1841-1915) określany jest mianem malarza batalisty, gdyż przedstawiał przede wszystkim sceny walk, czyli sceny batalistyczne, nawiązując do źródeł historycznych. W młodości studiował malarstwo na akademiach w Monachium i Paryżu. Z pierwszą wymienioną miejscowością wiążą się jego późniejsze działania, efektem których było założenie “Monachijskiej Szkoły Malarstwa Polskiego”, do której dołączyli Leon Wyczółkowski, Aleksander Gierymski, Wojciech Kossak, Tadeusz Ajdukiewicz i wielu innych malarzy. Wśród najsłynniejszych dzieł Brandta można wymienić “Bitwę pod Chocimiem”, “Husarza”, “Przy studni”, “Konfederaci barscy”, “Zaloty”, “Odbicie jasyru”, z czego widać, że oprócz scen batalistycznych malarza fascynowały także sceny z życia codziennego. Z jego doświadczeń malarskich całymi garściami czerpały inne osoby związane ze sztuką, na przykład Henryk Sienkiewicz. Malarz mieszkał w Radomiu, posiadał niewielką posiadłość w Orońsku.

Malował i projektował grafiki, działając w okresie Młodej Polski razem ze swoim przyrodnim bratem, który z kolei zasłynął na polu literatury. Włodzimierz Tetmajer (1861-1923) znany był także ze swojej aktywności w dziedzinie polityki. Jako malarza interesowały go elementy kojarzące się z wsią, które chętnie przedstawiał na swoich płótnach. Aktywność związaną z malarstwem rozpoczął, studiując w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, ale nie skończył na tym edukacji; poszukując nowych możliwości nauki, dużo podróżował, trafiając między innymi do Paryża, Monachium oraz do Wiednia. Czerpał też z nauk u Jana Matejki. Swoje uwielbienie dla wsi Tetmajer pokazał, osiedlając się w niewielkiej miejscowości Bronowice i żeniąc z Anną Mikołajczykówną. Działalność artystyczna Włodzimierza Tetmajera oprócz płócien skupiała się też na dekoracjach, które malarz wykonywał dla kościołów i kaplic. Swoje dzieła zostawił na przykład w wawelskiej Kaplicy Świętej Trójcy, w katedrze św. Mikołaja Biskupa w Kaliszu itd. Interesował się nie tylko malarstwem, chętnie współpracował z innymi ludźmi sztuki. Należał do Towarzystw Artystów Polskich “Sztuka” oraz do znanej grupy “Zero”.

Twórczość tego malarza skupia się wokół różnych pejzaży, fascynującego przedstawiania naturalnych, spokojnych widoków, na których wśród zieleni często pojawiają się ludzie. Józef Szermentowski (1833-1876) swoją sztuką mógłby tworzyć tło dla wielu dzieł wielkich poetów. Być może część z namalowanych obrazów faktycznie powstała jako ilustracje poezji, gdyż Szermentowski obracał się wśród innych ludzi sztuki, między innymi znał bardzo dobrze Cypriana Kamila Norwida. Malarstwa uczył się od Franciszka Kostrzewskiego, Chrystiana Breslauera, Juliusza Kossaka i Wojciecha Gersona. Można powiedzieć, że część typowego dla siebie stylu zapożyczył właśnie syntezując doświadczenia zdobyte przy obcowaniu z wymienionymi osobami. Malował pejzaże miejskie, sporo z nich powstało w okolicach Sandomierza, między innymi w tej miejscowości, jak i w okolicznych; wiejskie, jak “Pogrzeb chłopski” lub “Oracz”, uwieczniał na obrazach góry, pola i łąki. Oprócz pejzaży, twórczość Szermentowskiego skupia się na prezentowaniu losów ludzi, przeważnie biednych, ich krzywd i trudności, jakich doświadczają w życiu – często tłem tych obrazów są właśnie widoki natury, a także otoczenia wiejskie.