Słynny polski malarz, Julian Fałat (1853-1929), podobnie jak wielu innych artystów tworzących w tym okresie dużo podróżował i podczas podróży, połączonych często z pobieraniem nauk, zwiedził liczne stolice kulturalne, na przykład Lwów, Monachium, Rzym czy też Berlin. Na podziw zasługuje to, że do wszystkich swoich sukcesów doszedł sam – bez pomocy rodziny, nie był też przez nikogo wspierany finansowo. Dużo pracował, między innymi pomagał archeologom prowadzącym badania przy dokumentowaniu odkryć na papierze, zatrudniał się również jako pomocnik rysowników, architektów. Dzięki tym dorywczym zajęciom mógł rozpocząć i kontynuować studia. W miarę możliwości tworzył obrazy w przerwami między pobieraniem nauki. W początkowym okresie jego obrazy przedstawiały różne krajobrazy, był więc malarzem pejzażystą, zdarzały mu się też portrety oraz sceny z życia codziennego. Później zaczął bardziej dokładnie przedstawiać charakter widniejących na obrazach postaci. Zdobywał liczne medale, zakładał towarzystwa, m.in. Towarzystwo Artystów Polskich “Sztuka”, malował dla koronowanych głów, na przykład cesarza Niemiec, Wilhelma II. Przykłady dzieł: “Modlący się starzec”, “Oszczepnicy”, “Powrót z polowania na niedźwiedzia”.