Pochodził z rodziny, w której tradycje malarskie były bardzo ważne – jego ojciec, Hipolit, również był malarzem. Henryk Siemiradzki (1843-1902) uważany jest za malarza dwojga narodów, mianowicie polskiego i rosyjskiego. Jego wybranym stylem był akademizm. Początkowo rozpoczął edukację w innym kierunku, mianowicie w naukach przyrodniczych, ale wkrótce do głosu doszły zainteresowania i Siemiradzki wybrał się do Petersburga, gdzie zaczął uczęszczać do Akademii Sztuk Pięknych. Jak wielu innych malarzy, rozpoczął podróże, zwiedzając między innymi Polskę, która ze względu na jego polskie korzenie zdobyła duże uznanie i serce malarza, a także Niemcy – Monachium, Włochy – Rzym, Wenecję, Florencję i Neapol. W Rzymie osiedlił się i żył tam przez pewien czas z rodziną. Później przeprowadził się do Polski, do Strzałkowa, gdzie umarł w wyniku choroby. Znał wiele osób, zajmujących się czynnie sztuką, między innymi Józefa Brandta, Henryka Sienkiewicza, Stanisława Witkiewicza. Malował sceny rodzajowe, a także obrazy nawiązujące do modnego stylu antycznego. Wśród jego dzieł wymienić można “Pochodnię Nerona”, “Nimfy Wodne”, “Noc Świętojańską” a także “Wiejską sielankę”. Widać więc, jak spory przekrój tematów pojawiał się w sztuce tego malarza.