Urodzony w Warszawie, Aleksander Gierymski (1850-1901) podobnie jak jego brat Maksymilian swoje życie poświęcił malarstwu. Rozpoczął karierę w Polsce, a skończył ją w Rzymie, gdzie zmarł. Malował od najmłodszych lat, a tuż po skończeniu liceum zajął się nauką w specjalistycznej szkole rysunku. W późniejszych latach podjął studia na monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych, wyróżniając się wyjątkowym talentem. Po studiach wyjechał do Rzymu, malował; wrócił do Warszawy, ale nie został tam długo, jak najszybciej wracając znów do Rzymu. Prace prezentował na licznych wystawach i galeriach. Przedstawiał fascynujące pejzaże miejskie, a także nadmorskie. Natomiast jego największym zainteresowaniem cieszyły się sceny rodzajowe, przedstawiał życie biednych ludzi z okolic Warszawy, a także mieszkańców wsi. Malował także widoki obiektów architektonicznych, na przykład bazylik, kościołów lub fragmentów miast. Najbardziej znane obrazy Gierymskiego to na przykład “Trumna chłopska”, “Święto trąbek”, “Powiśle”, “Żydówka z cytrynami”, “Piaskarze”, “Plac Wittelsbachów w Monachium w nocy”. Malarz nie spotkał się z dużym uznaniem za życia, szczególnie wśród rodaków.